ถ้าเคยไปงานวัด งานประจำปี หรืองานบวช แล้วได้ยินเสียงเพลงลูกทุ่งดังขึ้นตอนค่ำ จะเห็นกลุ่มคนเริ่มลุกขึ้นยืนทีละคนสองคน แล้วค่อยๆ ก้าวเท้า ร่ายมือ รำตามจังหวะ นั่นคือ "รำวง" — การเต้นรำแบบไทยๆ ที่ไม่มีกฎ ไม่มีผิด มีแต่ความสนุก
คนรุ่นใหญ่หลายคนจำรำวงได้ตั้งแต่เด็ก มันคือความทรงจำที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะ เสียงเพลง กลิ่นธูปจากศาลา และแสงไฟนีออนหลากสี วันนี้รำวงยังมีชีวิตอยู่ และอาจมีชีวิตชีวามากกว่าที่คิด
รำวงมาจากไหน
รำวงเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2487) จอมพล ป. พิบูลสงคราม ส่งเสริมให้คนไทยเต้นรำแบบไทย แทนที่จะเต้นรำแบบตะวันตก จึงเกิด "รำวงมาตรฐาน" ที่มีท่ารำ 10 ท่า เช่น งามแสงเดือน ชาวไทย รำมาซิมารำ
แต่ก่อนหน้านั้น คนไทยก็มีการ "รำ" ในงานรื่นเริงมาช้านานอยู่แล้ว เรียกว่า "รำโทน" — รำตามจังหวะโทน ซึ่งเป็นกลองเล็ก รำวงจึงไม่ใช่ของใหม่ แค่ถูกจัดระเบียบให้เป็นทางการมากขึ้น
ทำไมรำวงถึงพิเศษ
ใครก็รำได้
รำวงไม่ต้องเรียน ไม่ต้องสอบ ไม่มีขั้นตอนยาก แค่ก้าวเท้าตามจังหวะ ร่ายมือตามสบาย หมุนตัวเบาๆ เด็กอายุ 5 ขวบก็รำได้ คนอายุ 80 ก็รำได้ ไม่มีใครตัดสินว่ารำสวยหรือไม่สวย
เป็นการออกกำลังกายชั้นดี
การรำวง 30 นาทีเผาผลาญพลังงานได้ 150-200 แคลอรี่ ใกล้เคียงกับเดินเร็ว แต่สนุกกว่ามาก และยังช่วยเรื่องการทรงตัว ความยืดหยุ่น และสมาธิ เพราะต้องฟังจังหวะเพลงไปพร้อมกับเคลื่อนไหว
ลดความเหงา
รำวงเป็นกิจกรรมที่ทำคนเดียวไม่ได้ ต้องมีเพื่อนรำ มีวง มีเสียงเพลง มีคนดู หลายคนที่ไปรำวงในสวนสาธารณะบอกว่า "มาเพราะรำ แต่อยู่เพราะเพื่อน" มันคือชุมชนที่เกิดขึ้นจากการเต้นรำ
รำวงวันนี้ — ยังมีที่ไหนบ้าง
สวนสาธารณะ
สวนลุมพินี สวนรถไฟ สวนเบญจกิติ และสวนสาธารณะในต่างจังหวัดหลายแห่ง มีกลุ่มรำวงเย็นทุกวัน ส่วนใหญ่เริ่ม 17:00-18:00 น. มีเครื่องเสียง มีเพลง มีคนนำรำ ไปร่วมได้เลย ฟรี ไม่ต้องสมัคร
งานวัด งานประจำปี
งานวัดยังมีเวทีรำวงเหมือนเดิม ตอนค่ำหลังพิธีเสร็จ จะมีวงดนตรีเล่นเพลงลูกทุ่ง คนก็ขึ้นไปรำบนเวทีหรือหน้าเวที บรรยากาศสนุกมาก
งานแต่ง งานบวช งานเลี้ยง
ช่วงปิดงานมักมีเพลงรำวง ญาติผู้ใหญ่จะลุกขึ้นรำก่อน แล้วค่อยๆ ชวนคนอื่นมาร่วม เป็นช่วงเวลาที่ทุกรุ่นทุกวัยมาสนุกด้วยกัน
10 เพลงรำวงที่ทุกคนรู้จัก
- งามแสงเดือน
- ชาวไทย
- รำมาซิมารำ
- คืนเดือนหงาย
- ดวงจันทร์ขวัญฟ้า
- หญิงไทยใจงาม
- ดอกไม้ของชาติ
- บูชานักรบ
- ยอดชายใจหาญ
- ดวงจันทร์วันเพ็ญ
รำวงเป็นมรดกวัฒนธรรมที่ไม่ต้องเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ เพราะมันยังมีชีวิตอยู่ในสวนสาธารณะทุกเย็น ในงานวัดทุกปี ในงานแต่งทุกครั้ง ถ้ามีโอกาส ลองลุกขึ้นรำสักครั้ง ไม่ต้องรำสวย แค่รำแล้วยิ้มก็พอค่ะ



